Geçen hafta CeBIT bahanesiyle PC Labs ailesi olarak İstanbul'daydık. Birkaç fuar seansı ve akşamları neşeli toplantılarla süren haftanın bitiminde, Cumartesi günü 14:30'da Cumhuriyet Ekspresi'ne yetiştim. Sonra da -her zamanki gibi- olmayacak işler geldi başıma elbette.

Şehirler arası yolculuklarımda mümkün olduğunca treni tercih ediyorum. Dizüstü bilgisayarımı açabileceğim ve bu yazı gibi yazılarımı yazabileceğim kadar geniş diz mesafesi yanında yeteri kadar şanslıysanız İnternet bağlantısı ve en önemlisi 220 V prizleri de sağlıyor. Tabii TCDD aksaklıkları olmuyor değil ama bu başka bir yazının konusu. Aslında trenin hareketi öncesinden itibaren fotoğraflar çekmeye başlamış ve göbeğinden bilgisayarına bağlı bizim gibi tipler için trenin faziletlerinden (ve aksamalardan) bahsetmeye hazırlanmıştım ama yolda hayatımın ilk tren kazasını yapınca böyle bir yazı çıktı.

Ne oldu?

Bilgisayarıma yoğunlaşmıştım ki Pamukova'nın bir kasabasından yaklaşık 20 dakika mesafede durduk. 20 dakikayı biliyorum çünkü geri geldik. Kulaklıklarımı çıkarıp müziği durdururken içinde "…hasar görmüştür…" geçen bir duyuru yapıldı. İnsanlar dışarıya çıkmaya başlamıştı. Ben de çıktım elbette ve trendeki bol miktarda yabancı turistin ağırlıkta olduğu bir grubun lokomotife doğru gittiğini görüp katıldım.

İşte bu olmuştu…

Fotoğrafların kalitesi için özür dilerim, ürün incelemelerindeki fotoğraflar için kullanacağım yeni Canon PowerShot S3'ümle ilk günümde yakalandım böyle bir duruma. Bir daha başıma bu tip bir kaza gelirse daha net fotoğraflar getireceğim, söz.

Manzara gayet açık: Trenin ön tekerleklerinden ikisi yoldan çıkmıştı. Bunu yapan şeyi merak edip ön tarafa ilerledim tabii…

Demiryolundaki kocaman bir kayaya girmişiz. Anlaşıldığı kadarıyla makinist doğru zamanda frenleyip -belki biraz da şansın yardımıyla- ölümle sonuçlanabilecek bir kazadan kurtarmış bizi. Kaza tam da dış tarafı birkaç metrelik dik bir rampa olan bir virajda olduğundan, lokomotifin raydan çıkması ikinci vagonda oturan bendeniz de dahil birçok yolcu için felaket olabilirdi.

Kocaman kaya, tren görevlilerinin konumalarına kulak misafiri olduğum kadarıyla "domuzluk" dedikleri iri kıyım metal parçayı (bir tür mahmuz) bu hale getirmiş.

Gezintiye devam ettim. Amacım kayaya nerede çarptığımızı bulmaktı; öyle ya, bir miktar sürüklemiş olmalıyız…

Yukarıdaki görüntü üçüncü vagonun altından çekildi. İki ve üçüncü vagonlar arasındaki restoranı da hesaba katarsak dört vagonluk mesafeden fazlasından bahsediyoruz. Kaya buradaymış, bizim çarpmamızla birlikte rayların arasındaki betonu da parçalayarak trenle birlikte sürüklenmeye başlamış. Hava kararmaya başladığı için bundan sonraki fotoğraflar iyice kötü, sadece size fikir vermeyi amaçlıyor.

Trenin diğer tarafı. virajı görüyorsunuz, benim fotoğrafı çekerken durduğum yer, bizim çarptığımız kayanın bir-iki metre uzaklığında.

İşte bu kayalardan vardı sağda solda…

Kayaların geliş istikametlerini belirlemek için kamerayı kaldırdım şöyle bir. Bu bayırın yukarısında yeni bir yol yapılmış ve kayaları aşağıdaki demiryoluna doğru bırakmışlar. Bu işi yapan operatör, sorumlu olması gereken mühendis ve proje yöneticisi hakkındaki yorumu size bırakıp anılarıma dalıyorum. Nedense bu durum bana salatalık tarlasına elimde tuzlukla daldığım günleri hatırlattı; çocukluğumda yeni topladığım taptaze salatalıkları hemen oracıkta tuzlayıp yemeyi çok severdim.
Sonrası
Notlarıma göre olay yaklaşık 17:30'da gerçekleşmiş olmalı, yani İstanbul'dan çıktıktan üç saat kadar sonra. Görevliler, vagonların geri çekileceğini, yolda kalan lokomotifin ve kayanın kaldırılacağını, sonra da yeni bir lokomotifle yola devam edeceğimizi söylediler. İki saatten uzun bir süre sonra geri geri gitmeye başladık ve yarım saat gerideki kasabada durduk. Muhtemelen kaza nedeniyle iki vagonun elektrik şebekesi arızalanmış; bu iki vagonda ışık ve daha sonra öğrendiğime göre ısıtma yoktu.

O ara TCDD'yi arayıp bilgi istedim. Danışmadaki görevli daha detaylı bilgi edineceğini söyleyip on dakika kadar sonra tekrar aramamı istedi. Aradım. Karşıma çıkan bir diğer görevli şaşırıp bana nerede olduğumu sordu. Kaldığımız yeri söyledim, karşılığında şaşırarak "trenin içinde değil misiniz?" diye tekrar sordu. Meğer danışmadaki arkadaşlara bir şekilde yola çıktığımız, Bilecik'e yaklaşmakta olduğumuz bilgisi verilmiş.

Harekete geçtikten sonra da durup kalktık ara ara. Biz geciktiğimiz için, normalde bizim gitmemiz gereken hatta daha önce girmiş bulunan trenleri bekledik. Bu da böyle bir macera oldu.
Sonuç

Gülerek anlatıyorum ama şaka maka aslında tehlikeli bir durum atlattık. Bu işin hiç mi hiç şakası yok, koskoca tren raydan çıksaydı kurtulma şansı pek yüksek sayılmaz. "Hızlandırılmış tren" kepazeliğini hatırlayın. Bir grup sivrizeka Japonları yakalayamasak bile birkaç kilometre/saat yaklaşmak için rayları ve trenleri elden geçirmenin, sonra da makiniste "bas gaza yavrum bas gaza" türküsünü çığırmanın yeterli olduğunu sanmıştı. Sonrası malum.

Benim durumumda ise TCDD'nin suçu yok. Yukarıdaki yoldan gelen kayalar trenin önüne çıkıyor ve makinist başarılı bir şekilde treni durduruyor. Tabii bu benim ve diğer yolcuların çıkarsadığı şey. O yukarıdaki yolu yapanlar ne şekilde cezalandıracak, bunun duyurulmasını isterdim.

Kazadan kısa süre sonra jandarma ekipleri olay yerine geldi. Rütbesini bilmediğim ama her halinden "örnek asker" diyebileceğim bir subay, emrindeki askerlere kazanın fotoğraflarını çektirtti, bir yandan da otoriter bir şekilde bu işin sorumlularını aradı. Bir tebrik de kendisine gidiyor; ben de emrindeki astsubaya çektiğim yüksek çözünürlüklü fotoğrafları e-postayla göndereceğim zaten. Bu işin kovuşturmasını yapan herkes bu subay gibiyse raylara yuvarlanan kaya gibi taşkafaların başı dertte.

TCDD personeli de lokomotifin bizce biraz geç gelmesi dışında geçer notu hakediyor. Kız arkadaşıma ispiyonlamayacaksanız kişisel bir notumu ileteyim, Cumhuriyet Ekspresi'nde her seferinde biletimi kontrol eden hanım ve iş arkadaşları hakkında "aha bunların altından çekeceksin bu trenleri, lüks mermi trenleri koyacaksın, bir daha trenden başka bir şeye binersem ne olayım" şeklinde bir düşüncem var zaten. Kazanın olduğu andan itibaren gayet güzel bir telaffuzla, düzgün tümcelerle duyurular yaparak yolcuları bilgilendirdiler. Hareket sağlandıktan sonra artık açlıktan midemizin kazınmaya başladığını hissettiğimizde birer parça kek ve meyve suyu servisi yaptılar. Hatta bir ara tren geri gitmeye başlayınca görevli hanımlardan diğeri yanımdan "…çok gittik de geri geliyoruz bir de…" diye söylenerek lokomotife doğru hızlı adımlarla gitti, sanırım orada olmak istemezdim. Her halükarda Cumhuriyet Ekspresi'nde çalışanların işlerini iyi yaptığını söylemek isterim peşin peşin -PC Labs'da herkesin hakkı kendisine verilir.